Sonatina Destiny

รัตติกาลสีนิลที่เงียบสงัด และไร้ซึ่งแสงดาว

มนตร์แห่งความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด

ครอบคลุมไปทั่วทั้งท้องนภาที่กว้างขวางเกินจะกล่าว

สายลมหวีดหวิวที่พัดผ่าน และกรีดผิวกาย

พัดพาเอาความหนาวเหน็บ จับขั้วหัวใจ

ท่านทั้งหลายเอ๋ย

ท้องนภายามราตรีที่หนาวเหน็บและมืดมนนั้น

หากผู้ใดได้ลิ้ม แลสัมผัส

คงพบกับความเหงา แลความสิ้นหวังที่เหลือประมาณ

.

.

.

หยาดน้ำตานับหมื่นพันที่หลั่งริน

กับความหมองหม่นอันนิจนิรันดร์

.

ความมืดที่แผ่ปกคลุมหนทาง

ทำให้ยาก หยั่งรู้ถึงอนาคต

.

ทุกชีวิตล้วนต้องประสบ

ทุกๆวันล้วนต้องพบเจอ

ไม่มีทางหลีกลี้หรือหนีพ้น

จำแต่ต้องเชื่อมั่นในการมาของแสงอรุณรุ่ง

หากเพียงมั่นคงในหนทางที่ดำรง

คงไม่หวั่นแม้ความมืดบดบังตา

ทางเดินที่ยึดมั่นมาแต่ครั้งกาล

เส้นทางที่ทอดยาวไปยังความสว่างไสว

อย่าได้สับสน

เพียงเพราะการมาเยือนของราตรี

.

เส้นทางแห่งชีวิตที่วกวน

หนึ่งวันของชีวิตที่ทั้งมืดและสว่าง

เพราะเป็นเช่นนั้นจึงง่ายที่จะเข้าใจ

ว่าความจีรังนั้นมิอาจหาได้ในโลกา

.

ความมืดนั้นมิอาจหลีกเลี่ยงได้ไม่ว่าจะพยายามเพียงไร

ไยเราจึงไม่เอาความพยายามที่จะหลีกหนีนั้น

มาใช้กับการสร้างแสงสว่างของเราเอง

แสงเทียนแม้จะเล็กน้อยเพียงใด

ก็ช่างอบอุ่นและสว่างไสวเหลือประมาณในความมืดมิด

.

.

.

ความมืดที่บดบังนิมิต

จัก จากลาไปเมื่อ ตะวันคืนนภา

อย่าท้อแท้ หรือหลงผิด

อย่ารีบเร่งฤาลนลาน

.

.

.

เปลวเทียนดวงน้อยเอ๋ย

เจ้าช่างทอประกายสว่างไสว

ดวงไฟดวงน้อยเอ๋ย

ความอบอุ่นของเจ้าช่างเยียวยาหัวใจที่เหน็บหนาว

แสงสว่างดวงน้อยเอ๋ย

.....ความมืดนั้นไม่น่ากลัวเลย...