Sonatina Destiny

ฉันไม่อาจถูกเรียกว่าสิ่งมีชีวิต

แต่ฉันเองก็ปรารถนาจะมีชีวิต

ก็ในเมื่อฉันถูกสร้างขึ้นมาแล้วนี่นา

ฉันมีตัวตนอยู่

เป็นฉันที่เป็นฉัน

รูปลักษณ์ที่แม้จะไม่โดดเด่น

สีสันที่ไม่ได้เตะตา

ฉันเป็นแค่ก้อนหิน

ส่วนประกอบเล็กๆ ส่วนหนึ่งบนโลกกว้าง

ก้อนหินที่ถูกมองผ่าน

ก้อนหินที่ถูกเหยียบย่ำไปมา

ก้อนหินธรรมดา ที่แสนธรรมดา

แต่ฉันก็ดีใจที่ได้เกิดมานะ

แม้จะไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเกิดมาได้รึเปล่า

เพราะตัวตนของฉันมันช่างรางเลือน

เป็นหินเล็กๆ ในหลืบๆ ของเศษเสี้ยวน้อยๆ ที่เป็นส่วนประกอบของโลกใบนี้

แต่ฉันก็ภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นฉันนะ

ก็มันเป็นตัวฉันเองนี่นา

ฉันรักสีของฉัน แม้มันจะไม่สดสว่าง

ฉันรักรูปทรงของฉันแม้มันจออกะขาดๆเกินๆ

ฉันรักในทุกๆส่วนประกอบที่ฉันมี แม้มันจะทำให้ฉันไม่หมดจด

ถึงแม้จะไม่มีใครชอบ

ถึงแม้จะไม่มีใครสนใจ

แต่ฉันน่ะมีความสุขที่เป็นตัวเองนะ

เพราะฉันมีชีวิตอยู่เช่นนี้

เพราะฉันมีความสุขในชีวิตแบบนี้

แต่ฉันคงจะมีความสุขมากขึ้น

ถ้ามีคนที่จะชอบฉันเพิ่มอีกสักคน

เอ๊ะ... รึซักชิ้นดี

ช่างเถอะ ชั้นไม่หวังอะไรมากหรอก

แบบที่เป็นอยุ่นี่ก็ดีแล้วล่ะ

อืม.... เอ๊ะ

นั่นใครน่ะ

เค้ามองมาที่ฉันด้วย

ไม่หรอกมั้ง ฉันคงคิดไปเอง

แต่เอ๊ะ.... เค้าเดินตรงมานี่

ไม่นะ... จริงๆ หรอเนี่ย

เค้าเก็บฉันขึ้นมา

ไม่สิ เค้าเลือกฉันหรอ

ฉันที่ไม่แตกต่างจากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ดาษเดื่อน

จริงๆ หรอเนี่ย ทำไมถึงเป็นฉันได้

สวัสดีค่ะ ..ฉันคือก้อนหิน คุณคือใครคะ

สวัสดี... ชั้นเป็นช่างอัญมณี ...ชั้นเห็นความสุกสว่างในตัวเธอ

ในตัวฉันหรอ... แต่ฉันเป้นแค่ก้อนหินสีเท่านั้น

เธออาจจะไม่รู้ตัว แต่เธอน่ะ งดงามได้มากกว่านี้อีก

ฉัน... ??งดงาม ? แต่.... แต่...

ชั้นจะช่วย... ชั้นจะทำให้เธองดงาม และทำให้ทุกสายตาต้องจับจ้องเธอ

ทุกสายตา.... ทุกๆสิ่ง จะสนใจในตัวฉัน

และพวกเขาเหล่านั้น จะรักและกล่าวถึง

จะมีคนรักฉัน และจดจำฉันอีกด้วย

หากแต่เธอต้องยอมให้ฉัน ' เปลี่ยนแปลง' เธอนะ

หากเพื่อให้ก้อนหินอย่างฉัน ได้เป็นบางสิ่งที่มีค่า ฉันพร้อมทุกอย่าง

วางใจเถอะ ชั้นมองเห็น ว่าเธองดงาม.. เธอไม่ใช่ก้อนหิน หากแต่คืออัญมณี

แต่ฉันนึกว่าฉันเป็นก้อนหินธรรมดามาตลอด

ไม่หรอก ไม่เลย... มันเป็นเพราะส่วนประกอบที่เจือปนอยู่บนเธอ ทำให้ดูไม่ออกว่าเธอที่ไร้มลทินเป็นเช่นไร ชั้นจะสกัดออก เหล่าเศษหิน ทราย เปลือกหอย กรวด ไม่จำเป็นกับเธอทั้งนั้น

แต่พวกเขาเหล่านั้น ก็อยุ่กับฉันมาตั้งแต่จุดเริ่มต้น

ไม่ได้หรอก จากจุดนี้ไป พวกเขาเป็นแต่แค่มลทินบนตัวเธอ

แม้ฉันจะรักพวกเขามากเพียงไร

ไม่ได้ มันไม่เหมาะสม และไม่จำเป็น.... ดูสิ ตัวเธอในตอนนี้ช่างหมดจดและงดงาม

ฉันดูแตกต่างไป สีของฉันที่เคยขมุกขมัวปนเป และพื้นผิวที่ไม่เรียบตอนนี้มันเป็นสีเนียนมัน แม้จะไม่แวววาว แต่ฉันก็แตกต่างไปมาก

สวยใช่มั้ยล่ะ ฉันบอกแล้ว

สวย... แต่ว่า บางสิ่งบางอย่างเหมือนขาดหายไป

ไม่ต้องสนใจไปหรอก เดี๋ยวเดียวเธอก็ชิน เอาล่ะคราวนี้มาจัดการกับรูปทรงผิดๆ เพี้ยนๆ ของเธอกัน

คราวนี้คือตัวฉัน

ใช่คือตัวเธอ เราจะตัดส่วนที่ไม่ต้องการของตัวเธอ ทิ้งไป

แต่ไม่มีส่วนไหนที่ฉันไม่ต้องการ ฉันรักทุกส่วนของฉันเพราะมันทำให้ฉันเป็นฉัน

เธอที่เป็นก้อนหินน่ะสิ

แต่ฉันก้คือก้อนหิน มาตั้งแต่ต้น

เธอไม่ต้องการเป็นอัญมณีแล้วหรอ

แต่ ฉัน....

มาเถอะน่ะ เชื่อใจฉัน ฉันหวังดีกับเธอนะ ส่วนที่ไม่ดี เราก็ต้องตัดทิ้งไป

ฉันพยายามจะเข้าใจ เพื่อให้เป็นที่ยอมรับ...เพื่อให้เป็นที่รัก ....การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งจำเป็น

เอาล่ะ ฉันมองไม่ผิดจริงๆ เธอช่างสวยงามเหลือเกิน

ฉันมองไปในกระจก ... รูปร่างที่บูดเบี้ยวของฉัน ถูกตัดแต่งจนกลมกลึง และมันวาวกว่าเมื่อก่อนมาก.... ตัวฉันในกระจก เล็กลงจนแทบจำไม่ได้

เราต้องเอาส่วนที่ไม่สมบูรณ์ออกน่ะ อย่าใส่ใจเลย เธอไม่ต้องการมันแล้วล่ะ

ช่างแตกต่าง.... เหลือเกิน

อีกเพียงขั้นตอนเดียว เท่านั้น เธอก็จะงดงามและสมบูรณ์แบบ

อีกเพียงนิดเดียว ฉันจะกลายเป็นที่รักของทุกคน

ฉันจะเจียระไนเธอให้สุกสว่าง .... ชั้นจะแต่งหลี่ยมมุม ให้เธอแวววามยามต้องแสงไฟ

ฉันจะเป็นอัญมณี.... ฉันจะแวววาวภายใต้แสงไฟ

ฉันจะแต่งเธอให้สวยงาม ฉันจะทำให้เธอตราตรึงในทุกสายตา

ฉันหลับตาลง.... รุ้สึกได้ถึงคมมีดเจียรที่ฝานเข้าเนื้อ... ฉันถูกขัดเกลา ...ถูกเพิ่มเหลี่ยมมุม ...ถูกแต่งแต้มความแวววาว.... ฉัน...ถูกเปลี่ยนแปลง

เธอช่างงดงามจริงๆ เธอสวยกว่าสิ่งอื่นใดในโลก เธอสุกสว่างกว่าอัญมณีใดที่ฉันเคยเห็น ฉันประทับใจเธอเหลือเกิน เธอเป็นที่รักของฉันจริงๆ

ฉันมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก.....แวววาว สุกสว่าง และสะท้อนประกายรุ้งยามต้องแสงไฟ.... งดงาม เจิดจรัส จนน่าใจหาย

ชั้นจะทำเธอไปตั้งโชว์ เพื่อให้ทุกคนได้ชื่นชมความงามของเธอ ....ตอนนี้เธอเป็นที่ต้องการของทุกคนแล้วนะ ทุกคนจะต้องชอบเธอแน่นอน

ชอบฉัน......ต้องการฉัน..... ฉัน?

ฉันถูกนำไปวางอยุ่ในตู้กระจกใส ปูด้วยเบาะกำมะหยี่สีแดง แสะแสงไฟที่สาดส่อง ...สายตาของทุกคนที่เดินผ่านไปมาล้วนจับจ้องมาที่ฉัน

ฉันเป็นที่รัก

ฉันเป็นที่จดจำ

ฉันที่งดงาม....

ฉัน.... ที่ไม่ใช่ฉันอีกต่อไป

จากกระจกร้านอัญมณีที่สุกสว่าง... ฉันมองทอดต่ำลงไปยังพื้น

ที่ๆ ฉันจากมา

แต่ก็เป็นที่ๆฉันเริ่มต้น

ก้อนหินธรรมดา ที่แสนจะดาษเดื่อนและถูกมองข้าม

ผุ้คนเดินผ่านไปมา ไม่เคยเหลียวแลและต่างเหยียบย่ำ

ฉัน..... ควรจะมีความสุขรึเปล่า?

ฉันในตอนนี้ มีคนรักและชื่นชม

ฉันในตอนนี้ งดงามและสุกสว่าง

ฉันในตอนนี้หาใช่ก้อนหิน ดาษเดื่อนเหมือนเดิมไม่

ฉัน กลายมาเป็น ...'บางสิ่ง'

และพวกเขาก็รัก สิ่งนั้น

นั่นสินะ...

พวกเขารักในบางสิ่ง ที่ฉันกลายมาเป็น

ฉัน...ไม่ใช่ฉันอีกต่อไปแล้ว

แล้วพวกเขา

รักใครกัน?

.....หากฉันไม่ได้เป็นตัวของฉันเองอีกต่อไปแล้วนั้น... ยังจะมีเหตุอะไรที่น่ายินดี กับการที่เป็นที่รัก.........